Ikona przedstawia wydarzenie opisane w Dziejach Apostolskich (Dz 1,10-11) i w Ewangelii św. Łukasza (24, 50-53).
Jezus jako Pantokrator, w niebieskiej mandorli podtrzymywanej przez dwóch aniołów, unosi się do góry
błogosławiąc zgromadzonych apostołów. Maryja w postawie orantki zajmuje centralne miejsce pośrodku aniołów w bieli,
którzy mówią: „Ten Jezus wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego
do nieba” (Dz 1,11). Nieruchomość Maryi wyraża prawdę o niezmienności i nieprzemijalności Kościoła.
Apostołowie podzieleni na dwie grupy otaczają Maryję. Pokazani są w ruchu, gdyż głoszenie Ewangelii możliwe jest
na wiele różnych sposobów. Krajobraz wyznacza granicę między niebem i ziemią, lecz drzewa przekraczają tę granicę,
wskazując iż natura uczestniczy w świecie kosmicznym.
Pierwowzorami przedstawienia są szesnastowieczne ikony nowogrodzkie.
